“Wat is een levenskleed?” wordt me vaak gevraagd. Een handgeweven doek dat met je meereist door het leven: als sprei op het bed, als yogakleed, als speelplek voor een kind, als troostende deken in stille momenten, als bron van warmte in koude nachten of als familie-erfstuk. Een kleed waarin warmte en zachtheid zijn verweven – draad na draad, keer op keer door mijn handen gegaan.

Wanneer de tijd van afscheid komt, kan ditzelfde kleed je laatste omhulling zijn. Een wade – een afscheidsdoek waarin je wordt gewikkeld tijdens een opbaring, begrafenis of crematie. Zo wordt het levenskleed een stille metgezel die je een leven lang nabij is.  Een zachte omhulling van natuurlijke materialen in plaats van een harde kist. Het mooie van een handgeweven wade is dat zij heel persoonlijk kan worden vormgegeven.

Ik geloof dat we de dood lichter mogen maken. Minder donker, minder zwaar. Mijn ouders stierven relatief jong en juist in hun afscheid ontdekte ik hoe troostrijk rituelen kunnen zijn. Hoe helend schoonheid is in tijd van verlies. Ik wil de dood omgeven met lichtheid en betekenis, en tegelijk het leven eren. Ik wil over de dood kunnen praten, gewoon omdat het een onderdeel is van ons leven.  Voor mij is een levenskleed een symbool van die verbinding: leven en sterven, schoonheid en troost, mens en natuur, begin en einde in één doek.

Samen zoeken we naar de vorm, de kleuren, de verhalen die in jouw levenskleed mogen verschijnen. Misschien verweef ik een stukje stof vol herinnering, misschien alleen tinten die jou diep raken. Altijd met natuurlijke materialen zoals wol, linnen, katoen of zijde – giften van de natuur die we teruggeven wanneer het leven voltooid is. Conform de regels van het natuurlijk begraven in Nederland!

Zo ontstaat een uniek duurzaam kleed. Een weefsel waarin liefde zichtbaar en tastbaar wordt – van het eerste begin tot het allerlaatste afscheid.